Driestroom 'interieur' Cor Linsen

17 september 2021
Die gouwe ouwe tijd van het werken met MS-DOS, faxen tot je erbij neer valt en de administratie nog schriftelijk bijhouden. Er werken bij Driestroom veel collega’s die tot het ‘interieur’ van onze organisatie behoren, die al lang verbonden zijn aan Driestroom. Ze zitten boordevol verhalen en die delen we de komende tijd met jullie. Deze editie het verhaal van Cor Linsen, persoonlijk begeleider, die bijna 40 jaar werkzaam is bij Driestroom.

Als je 10 jaar lang op hoog niveau gevoetbald hebt dan kan het niet anders zijn dan dat voetballen en sporten in je bloed zit. Maar fulltime sporten bij een zorginstelling dat zit er niet in, toch? Cor Linsen dacht daar anders over. Als activiteitenbegeleider bij Elsweide introduceerde hij sport gerelateerde activiteiten. “Toen ik daar zo’n 20 jaar geleden startte was het fröbelen, breien, haken, kleien, koken, volksdansen en muziek maken. Ik ging met de cliënten sporten. Ik begon met judo op de vrijdag”, vertelt Cor. De start van sporten met Cor was gemaakt! Driestroom-interieur-Cor-Linsen

Voetbal, zwemmen, badmintonnen
De lunchpauzes waren toen bijna een soort van siësta’s. “Anderhalf uur pauze was normaal. Er werd uitgebreid samen gegeten, je hoefde zelf niets mee te brengen, alles voor de lunch werd ingekocht door Elsweide. Na de lunch  omkleden en voetballen. In de zomer lekker buiten en in de winter binnen. Na 45 minuten waren we allemaal lekker afgemat en stapten we samen onder de douche. Dat kan nu echt niet meer!” Al snel werd sporten met Cor uitgebreid: maandag badminton, dinsdag tafeltennis, woensdag tennis met de senioren van Tennisvereniging Presikhaaf, donderdag zwemmen en vrijdag judo in de gymzaal. 

Sport kijken
Bij sporten alleen bleef het niet, sport kijken is net zo leuk. En dus ging Cor ieder jaar in augustus met de hele groep naar Doorwerth om de voetbaltrainingen te kijken. “Lagen we daar de hele dag te kijken naar Barcelona die daar onder leiding van Johan Cruijf aan het trainen waren. Prachtig vond ik het! Cruijf was mijn idool. Op zaterdagavond gingen we naar Monnikenhuizen, om Vitesse tegen Ajax te zien spelen. Dan zaten we met z’n allen op de tribune. Ik weet nog goed dat Dennis Bergkamp en Wim Jonk, beiden geblesseerd, naast de jongens op de tribune kwamen zitten.
Jaarlijks ging ik ook met het stel naar de Posbank  Kleedje neerleggen, koffie en een broodje mee en de voorbij racende wielrenners van de ronde van Nederland aanmoedigen. We deden wat we leuk vonden”, vertelt Cor. 

Picknickbanken met vuurwerk

Arbeidsmatig werken deed zijn intrede. De volgende activiteiten kwamen erbij: koekjes bakken in de bakkerij, tuinieren en textiel, kinderkleding maken. Cor had veel affiniteit met hout dus werden er tuinbanken, picknickbanken en diverse andere producten gemaakt. “Mijn dochters waren destijds zo rond een jaar of vier oud. Hoe leuk zou het zijn als ze een eigen picknickbank krijgen dacht ik toen. Niet lang daarna werden de eerste kinderpicknickbanken gemaakt. Ze kregen de primaire kleuren. Ik weet nog goed dat Patrick, een assistent-medewerker van een jaar of 17, de picknickbanken ging schilderen. Hij hield van schilderen. Op een vrijdagmiddag had hij niets te doen. Dus hij mocht voor mij de balkjes gaan schilderen. Ondertussen gaf ik judo. Maandag bekeek ik het resultaat. Echt alles maar dan ook alles in de schildersruimte zat onder de verf. Wat bleek? Patrick hield van vuurwerk. Hij ging met de verfkwast in de verfpot en maakte dan een zwiepende beweging zodat de verf die tegen de ramen, wanden en plafond kwamen, begon te druipen. Prachtig vond hij het! Hij weet nu trouwens nog alles over vuurwerk.” 

De tijd van toen 
Het hout had Cor gegrepen. “De geur van gezaagd hout, heerlijk!” Hij werkte na Elsweide nog twaalf jaar bij werkpost Einstein waar verschillende houtproducten werden gemaakt. Nu werkt Cor, als persoonlijk begeleider bij verschillende werkposten, zoals het Eetage, Cleanteam Bemmel, De Waspartner en Klingele.

Die tijd van toen, toen alles anders was dat vergeet hij nooit meer. “Alles kon gewoon. We hadden een keer bedacht om te kamperen met z’n allen. Iedereen was enthousiast. Voor we het wisten waren de tenten al gekocht. Samen fietsten we naar Cuijk, daar bleven we een week en daarna fietsten we weer terug. Wat een tijd!”, Cor raakt niet uitgepraat over toen.