Driestroom 'interieur' Gonni te Brinke

15 juni 2021
Die gouwe ouwe tijd van het werken met MS-DOS, faxen tot je erbij neer valt en de administratie nog schriftelijk bijhouden. Er werken bij Driestroom veel collega’s die tot het ‘interieur’ van onze organisatie behoren, die al lang verbonden zijn aan Driestroom. Ze zitten boordevol verhalen en die delen we de komende tijd met jullie. Deze editie het verhaal van Gonni te Brinke, ambulant begeleider, die in totaal al ruim 40 jaar werkzaam is bij Driestroom. 

Zuster Gerarda

Bij de kometenstraat, een locatie van destijds SMZ (Stichting Semi Murale Zorg), stond zuster Gerarda aan het hoofd. Ze was een kloosterzuster uit de orde de zusters der liefde en ze bestierde de boel met ferme hand. Duidelijkheid en discipline, dat was het credo. Gonni werkte er als begeleider. 
“De kometenstraat was in die tijd echt vernieuwend. Samen met twee dagcentra was dit het aanbod in Nijmegen, lekker overzichtelijk. Daarvoor werden mensen met een beperking weggestopt in internaten in de bossen. Uit het zicht en vooral niet bij de ‘normale’ mensen. De kometenstraat stond midden in de wijk. Het viel mij ook op dat de bewoners van rijke komaf waren. Alsof het statusverhogend bleek voor familie dat hun gehandicapte familielid in een wijk kon wonen”, vertelt Gonni. 

Het was een groot huis en zuster Gerarda was er de baas. “Ze deelde zakgeld uit, op vrijdag. Dan mochten de bewoners meetellen met de guldens. De financiële man van SMZ kwam ook één keer per week de kas tellen en opmaken. Op zondagmorgen bracht zuster Gerarda ontbijt bij de bewoners, heel vroeg. Wij liepen er dan getrouw achteraan maar eigenlijk dachten we ‘wat als de bewoners lekker willen uitslapen?’ Maar we zeiden er niets van, Zij deed haar werk zo uit liefde dat een gesprek daarover niet veel deed. Door alle discipline werden we ook recalcitrant, deden dingen die misschien niet helemaal gepast waren. Maar hadden wel ’s avonds de grootste lol met de bewoners.” 

Na 5 jaar kwam er een nieuwe leidinggevende en de locatie opgesplitst; in een groep voor 40 plussers en een groep voor de 40 minners. Gonni ging mee met de ‘jongeren’. Ze werkte er nog een aantal jaar, daarna kwam haar volgende uitdaging op haar pad. Driestroom, medewerker, werken bij

Zelfstandig
Een aantal mensen gingen zelfstandiger wonen, met een gedeelte van de dag begeleiding en er verhuisden een aantal naar de Berberisstraat in Nijmegen. Ze werden steeds zelfstandiger. Dat zag Gonni ook. “Ik opperde onder andere op een dag om de bewoners één dag in de week zelf het ochtendprogramma op te laten starten. Dus zelf opstaan, aankleden en ontbijten. Dat werd niet goed ontvangen. Hoe kon ik het bedenken! Maar de bewoners deden het zo goed. Je ontnam hen zo de kans om zichzelf te ontwikkelen. Dat bleef aan mijn knagen”, vertelt ze. 

Zo erg zelfs dat Gonni bij zichzelf te rade ging, wat wilde ze nou echt? Was Driestroom haar werkgever? Wilde ze in de sector blijven werken? Uit een loopbaantraject kwam naar voren dat ook kok hét ultieme beroep voor haar was. Ze gaf er gehoor aan en heeft een jaar in de weekenden gewerkt als kok in een klein vegetarisch restaurant in Arnhem. Daarnaast begeleidde ze bewoners van de Berberisstraat. “Na een werkoverleg kwam een vervangend manager naar mij toe. Wat doe jij hier nog? Waarom werk je hier nog? Ik had volgens hem goede ideeën over zelfstandigheid van de bewoners.” Het was de tijd dat ambulante begeleiding in Nijmegen al even bestond. Precies op het juiste moment voor Gonni: “Ik mocht er gaan snuffelen, kijken of ik het wat vond.” 

Ambulante begeleiding
Het bleek een schot in de roos. Zelfs zo dat Gonni na verloop van tijd werd gevraagd om in 2004 de ambulante begeleiding in Arnhem op te zetten. En daar werkt ze nu nog. “Het past perfect bij mij. De begeleiding stem ik af op de behoefte van de cliënt. Wat wil hij en wat is er nodig? Op die manier blijf ik bij mezelf en kan ik de ander op de juiste manier helpen. Heel erg belangrijk.” 

Driestroom als werkgever
“Er zijn gedurende mijn loopbaan een aantal sleutelfiguren geweest die mij verder hebben geholpen. Die iets in mij zagen en mij de kans gunden. Zo ook bij Driestroom. Zij lieten mij inzien dat ik het wel kan en daardoor werd ik alleen maar sterker. Mede dankzij Driestroom heb ik opleidingen gevolgd en heb  verschillende stappen gezet. Wie had 40 jaar geleden, toen ik net begonnen was bij Driestroom onder de vleugels van zuster Gerarda, kunnen bedenken dat in de loop der tijd het motto van Pipi Langkous ook mijn motto is geworden? “Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan!