Te veel aan mijn hoofd, een handleiding over Sanne

23 september 2020

Hoe kom ik van mijn eetstoornis af? Het was dé vraag die het balletje deed rollen bij Sanne van den Engel. Haar oorspronkelijke plan, een kliniek oprichten voor mensen met een beperking en een eetstoornis is er niet, een boek over haar leven en het leven met een stofwisselingsziekte wel. 

Sanne is 33 jaar; de jongste uit een gezin van vier kinderen en het gezin heeft heel lang een hond gehad. Ze heeft een vriend die ontzettend lief voor haar is. Ze wonen samen, ze hebben ieder hun eigen kamer bij hun gezinshuisouders van Driestroomhuis De Schalm in Oosterhout. Sanne heeft een stofwisselingsziekte ALSD, net zoals haar zus Maaike. Ook heeft ze een verstandelijke beperking, epilepsie en een eetstoornis. Lees Sannes boek Te veel aan mijn hoofd en je leert haar al vrij goed kennen. Maar niet alleen wie Sanne is ook wat er allemaal in haar hoofd omgaat. 

“Het boek was wel nodig ja. Soms begrepen mensen mij echt niet goed. Ik reageer soms wat trager, moet langer nadenken over een antwoord maar dat zie je niet aan mij. Het boek is eigenlijk een soort van handleiding over mij,” vertelt Sanne. Sanne woont bij Radboud en Verena in Driestroomhuis De Schalm in Oosterhout. Zij begeleiden haar in het dagelijks leven. Bijvoorbeeld hoe ze haar kamer moet opruimen en waar ze dan het beste mee kan beginnen. “Jij bent uniek, Sanne. Er is er maar één zoals jij met een beperking, epilepsie, een eetstoornis en een stofwisselingsziekte. Begeleiders, hulpverleners en anderen hoeven geen kennis te hebben van de ziekte of de stoornis, nee ze moeten kennis hebben van jou,” vult Radboud aan. “Het is een eye-opener voor professionals, ze krijgen dankzij het boek een kijkje aan de andere kant,” gaat Radboud verder. 

Anderen helpen
Sanne heeft het boek geschreven met hulp van haar tante Inge. “Ik had last van strubbelingen en werd daar boos om. Wat zou het fijn zijn als ik van mijn eetstoornis afkwam dacht ik op een gegeven moment, ik had er al zolang last van. Zo ontstond het idee om een kliniek te openen voor mensen met een beperking en een eetstoornis. Begin eens klein, zeiden mijn begeleiders toen.” Radboud vult aan: “Jij vindt het lastig om het overzicht te bewaken, om te plannen en te organiseren. Om dan gelijk een hele kliniek op te richten is teveel van het goede. Je wilde graag anderen helpen, daar lag de oorsprong”. Ze kwamen uit bij het schrijven van een boek. “Ik heb vroeger dagboeken vol geschreven. Ze noemden mij wel eens Anne Frank. Alle dagboeken heb ik aan mijn tante gegeven.” Een jaar lang kwamen de twee geregeld op zaterdagochtend bij elkaar. Ze bespraken Sannes ervaringen en schreven samen achter de laptop aan het boek. De oorspronkelijk lange verhalen werden ingekort zodat ze minder dagboekachtig en daardoor beter leesbaar werden. “We stuurden het op naar de uitgever, dat was wel spannend. Een paar kleine dingen moesten er aangepast worden en toen vond ik het boek in mijn brievenbus,” vertelt Sanne trots. Radboud maakt haar nog trotser: “Weet je dat het bijna nooit gebeurt dat het eerste boek dat iemand schrijft ook gelijk wordt uitgegeven? De meest bekendste schrijvers die er maar zijn is dat niet gelukt hoor, en jou wel!” Sanne straalt en kan alleen maar “Oh…” zeggen. 

Persoonlijk
Het zijn korte persoonlijke verhalen die Sanne met de lezer deelt. Hoe ze tijdens een stage bij een dierenspeciaalzaak ervaart dat ze trager denkt en werkt. 

[…
De mensen die daar werken waren sneller met werken dan ik. Een keer ging ik een hok stofzuigen. De baas zei: “Je weet toch dat je niet mag stofzuigen als er klanten zijn?” Maar dat wist ik niet. Ik dacht: als een klant iets wil vragen, dan kan dat toch? De baas was geïrriteerd.
…]

Ook haar gedachten zijn duidelijk op papier gezet. En dat is vaak niet niks. 

[…
Toen de instructeur niets zei, raakte ik in paniek. Ik raakte in paniek omdat ik er niks van begreep. Het was voor mij niet duidelijk wat ik moest doen. LEG HET TOCH UIT! IK HEB HULP NODIG!
…]

“Mijn familie vonden sommige dingen wel pittig om te lezen. Niet zo zeer qua inhoud, zij kennen mij als geen ander, vooral mijn taalgebruik vonden ze pittig,” vertelt ze. Verena vult aan: “Dat klopt, je kan in jouw hoofd best wel schelden maar dat zie je niet aan de buitenkant.” 

Verschil 
Het is inmiddels twee jaar geleden dat het boek uitkwam. Merkt Sanne eigenlijk verschil? Heeft ze het gevoel dat mensen haar beter begrijpen? “Eigenlijk merk ik geen verschil. Maar stiekem vind ik dat ook wel fijn. Ik wil niet dat mensen mij op straat gaan herkennen of zo, ik wil niet dat mensen mij anders gaan bekijken. Maar mijn doel, aandacht vragen voor mijn ziekte, is wel bereikt want jij bent hier om naar mijn verhaal te luisteren en straks kan iedereen het lezen. Zo wordt mijn boek steeds bekender,” vertelt Sanne. Over een tweede boek twijfelt ze nog. “Ik krijg de vraag wel vaker maar ik heb afgesproken om eerst samen met de begeleiders van mijn dagbesteding locatie; Theater Klare Taal te onderzoeken of (delen van) mijn boek verwerkt kunnen worden in een theaterstuk…” 

Interesse? 
Heb je interesse in het boek Te veel aan mijn hoofd van Sanne den Engel? Het boek is te bestellen via de uitgever Boekscout of via Bol.com.   

 


 

X

Coronavirus, actuele ontwikkelingen en maatregelen:

Lees meer

Wij hebben geen cookies, wel appeltaarten!

Op onze website maken we wel gebruik van cookies. De enige cookies die wij gebruiken zijn noodzakelijk voor de technische werking van onze website en zorgen voor een sneller en gemakkelijker gebruik ervan. Omdat wij geen analytische cookies gebruiken of cookies voor marketing, vragen wij je ook geen toestemming daarvoor. Lees meer in onze privacystatement.

Weten waarom wij appeltaarten hebben in plaats van cookies? Je leest het hier