Hoe komen we door de crisis in de zorg?

Hoewel het ‘de BV Nederland’ financieel voor de wind gaat, is het in de meeste zorgbranches nog steeds crisis. Een oorzaak daarvan is dat veel gemeenten kampen met grote tekorten op de uitvoering van hun zorgtaken en dit één op één doorzetten naar lagere tarieven voor de uitvoerders. De uitvoerders moeten dit vervolgens vertalen naar minder ondersteuning aan cliënten, maar dat leidt in toenemende mate tot een gewetenscrisis en mogelijk tot weerstand en verzet. Of nog erger; het verdwijnen van de betrokkenheid bij directe begeleiders, want zij voelen zich verantwoordelijk voor het welzijn en welbevinden van hun cliënten. 

Gelukkig is ‘werken in de zorg’ voor veel mensen nog steeds een mooi beroep, met name omdat je iets kunt betekenen voor de ander. Maar hoe ga je als manager, beleidsbepaler of bestuurder met dit gegeven om? Ik ben me ervan bewust dat dit een ééndimensionale vraag is, aangezien je ook kunt innoveren, de zelfredzaamheid kunt verhogen, de overheadlasten kunt verlagen etc. Toch blijf ik bij mijn ééndimensionale vraag, omdat de lengte van mijn voorwoord beperkt is en nuancering in de weg staat.

Om die reden zet ik het antwoord op deze vraag ook ongenuanceerd neer op een zwart-witschaal. Bij de eerste benaderingswijze leidt de druk van financiers, banken en toezichthouders ertoe dat een bestuurder ‘het roer omgooit’. Er moet professioneler en efficiënter gewerkt worden, nieuwe beheerssystemen worden geïmplementeerd etc. Dit is vaak een top-down benadering, waarin soms weinig plaats is voor de beleving van collega’s op de werkvloer. Een tweede benadering is vooral een benadering waarbij een bestuurder alle beslissingen onderbouwt vanuit het commitment van de collega’s op de werkvloer samen met hun cliënten. 

De eerste benadering leidt soms tot een geldgedreven verandering, waarbij de collega’s op de werkvloer loskomen van hun managers en bestuurders, en de ziel van de organisatie schade leidt. Eigenlijk een stil verzet van medewerkers die zich niet meer herkennen in de waarden van hun organisatie. De tweede benadering vraagt geduld van de omgeving, duurt meestal langer en vraagt dus om meer leiderschap van de top van de organisatie. De verandering is echter duurzamer en wordt gedragen door cliëntvertegenwoordigers en medewerkers. 

Recent las ik een artikel waarin een Geestelijke Gezondheidszorginstelling (GGZ) uit het westen van het land een dergelijk proces had doorlopen. De bestuurder van de betreffende GGZ-instelling koos voor de duurzame benadering. De toezichthouders hadden echter niet het geduld om dit proces af te wachten en grepen in. Uiteindelijk leidde dit tot zo’n weerstand bij de Ondernemingsraad en cliëntvertegenwoordigers, dat de bestuurder gesterkt werd en haar plannen op basis van de duurzame benadering mocht voortzetten.

X

Kans op vertraging in vervoer op donderdag 27 juni

Op donderdag 27 juni 2019 is er kans op vertraging in het vervoer in en rondom Nijmegen in verband met een concert in het Goffertpark.

Datum laatste wijziging: dinsdag 26 juni om 10.00 uur