Jeugdwet

Graag wil ik u een item voorleggen dat relatief weinig besproken wordt. Twee jaar geleden hebben we een nieuwe Jeugdwet mogen verwelkomen, een wet met prachtige doelstellingen. Ons gezamenlijke doel van deze wet is om het aantal uithuisplaatsingen te verminderen. Als we dan op enig moment toch met elkaar moeten besluiten om tot een uithuisplaatsing te komen, dan werken we aan ‘competentieontwikkeling’ bij gezinssystemen. Het belangrijkste doel hierbij is dat een kind na verloop van tijd kan terugkeren bij het gezin. Zo voorkomen we veel menselijk leed. We hebben vastberaden tegen iedereen gezegd: ‘we gaan dit regelen’.

Als ik vervolgens een evaluatie maak van de resultaten van deze nieuwe Jeugdwet, dan stuit ik op teleurstellingen. Naar mijn idee lijkt het erop dat de doelstelling, die we met elkaar geformuleerd hebben, nog niet werkt. Mijn eerste indruk is dat het aantal uithuisplaatsingen in bepaalde regio’s groter is dan ooit tevoren. En dat complexe gezinnen met forse problematiek, onverwachts in het vizier van tweedelijnsorganisaties komen, terwijl vroegsignalering en preventie niet zichtbaar zijn geweest. Maar ook dat collega’s die werkzaam zijn in de ambulante teams, het best wel zwaar hebben met de problematiek die zij tegenkomen. De situaties waar zij mee geconfronteerd worden, leiden tot uithuisplaatsing, waarbij terugkeer voor kinderen en naar mijn idee zeker bij kinderen of ouders die licht beperkt zijn, eigenlijk niet goed meer mogelijk is. 

Als ik nogmaals de situatie schets: het aantal uithuisplaatsingen is in bepaalde regio’s hoger dan ooit tevoren. En daarbij komt dat vroegsignalering en preventie niet goed geregeld zijn. Als instrument is dit nog niet goed ingezet en wordt het te weinig besproken. Je ziet dat de gezinshuizen van Driestroom, maar ook de residentiële jeugdzorg waarvan we de doelstelling hadden om het aantal plekken af te bouwen, voller zijn dan ooit. Bepaalde instellingen van residentiële jeugdzorg werken zelfs met wachtlijsten. 

In dialoog met de gemeenten, die financier zijn, merken we ook wel enige ontevredenheid over dat nulde-, eerste- en tweedelijnsorganisaties deze ontwikkeling eigenlijk niet hebben kunnen veranderen. En dat er ook nog geen duidelijke beleidsuitgangspunten bij deze organisaties zijn over hoe we dit in de toekomst kunnen gaan veranderen. Terwijl de vraag bij een gemiddelde wethouder is: ‘Hoe kan het zijn dat jullie die verantwoordelijk niet opgepakt hebben?’ Wat mij betreft roept dit om een scherpe analyse, om een cultuurverandering bij de helpende organisaties en in de wijk en het roept om meer regie bij de financiers.

In mijn gedachten komt dan ook weer de oproep voorbij van de wethouder van Gemeente Rotterdam om verplichte anticonceptie door te voeren bij jongeren met een beperking. U kent mijn mening daarover, zie mijn andere blog. Ik zou toch iedereen willen oproepen, die bij deze prangende kwestie een rol heeft, ook de nulde- en eerstelijnsorganisaties, om te kijken of we meer aan preventie en vroegsignalering kunnen doen.

Oplossingen zijn duur. Het vraagt om een investering, maar niet in de zin van geld. Het vraagt om veel denkwerk en om een gezamenlijk gedragen visie. Maar ook om samenwerking tussen verschillende organisaties, de wijk en de gezinnen. En ook daar zijn we nog aan het leren. Kortom, een thema waar ik de komende periode nog vaker op terug zal komen. 

X

Kans op vertraging in vervoer op donderdag 27 juni

Op donderdag 27 juni 2019 is er kans op vertraging in het vervoer in en rondom Nijmegen in verband met een concert in het Goffertpark.

Datum laatste wijziging: dinsdag 26 juni om 10.00 uur