Zijn mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt gewenst in het bedrijfsleven

Zijn mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt überhaupt gewenst in het bedrijfsleven?

Sinds 1 januari 2015 is de Participatiewet van kracht. Dit betekent dat alle gemeenten in Nederland verantwoordelijk zijn voor het bieden van ondersteuning aan mensen met arbeidsvermogen bij het vinden van passend werk. We zijn nu vier maanden bezig en lijkt het of de instroom stokt. Hoe komt dat? Het nieuwe werkbedrijf, een samenwerking van negen gemeenten uit de regio, heeft als taak het bij elkaar brengen van werkgevers en werkzoekenden. Maar kennen de medewerkers van het werkbedrijf hun klanten wel? Tijdens het participatiedebat afgelopen donderdag bleek dat het ontbreken van commitment van het werkbedrijf en het UVW een veelgehoorde klacht. Participanten geven aan dat de kans van slagen groter is als medewerkers van hun werkbedrijf of UWV een duurzame relatie met hen opbouwen. Ik vraag me af om het handig is dit soort hulpfuncties in dergelijke grote organisaties vorm te geven. Hebben we daar in de afgelopen tien jaar in de regio goede ervaringen mee opgedaan? 

Een van de doelen van het werkbedrijf is om mensen uit de bijstand in contact te brengen met werkgevers. Daarvoor is het belangrijk dat medewerkers van het werkbedrijf de taal van de klant spreken. Het is de vraag of mensen van het werkbedrijf, die jarenlang in een ambtelijke organisatie gewerkt hebben, deze taal spreken. Als voormalig directeur van de sociale dienst ken ik een omgeving die advies en ondersteuning biedt aan mensen op het gebied van werk, inkomen en zorg. Ik vraag me ten zeerste af of het werkbedrijf er in slaagt werkgevers en werkzoekenden bij elkaar te brengen. Het begeleiden van participanten is een vak apart.

Mijn ervaring is dat deze mensen graag willen werken, maar dit niet zonder meer kunnen. Kijkend naar de problematiek van mensen uit bijvoorbeeld de bijstand zie ik een noodzaak dat mensen gemotiveerd en gestimuleerd worden. Dat is niet vreemd gezien de vele teleurstellingen die zij veelal hebben ervaren. De traditionele verhouding tussen werkgever en werknemer blijkt daar niet altijd even effectief. Het klinkt misschien gek, maar een werkgever dient zich te verdiepen in motiverende omstandigheden die een participant nodig heeft om te kunnen aarden. Werkgevers zullen de juiste positie in moeten nemen. Werkt de werkgever vanuit traditionele rolpatronen, dan is het niet zinvol. Voor de directe werkomgeving, dus de collega’s, geldt hetzelfde.

Bij de participatiewet gaat het om het nemen van maatschappelijke verantwoordelijkheid. Een maatschappelijke opgave, vind ik,  die iedere ondernemer, maar ook iedere burger heeft in de maatschappij. Sommige werkgevers gaan voor goedkope arbeidskrachten. Natuurlijk zijn loonkostensubsidies rendabel voor het bedrijf, maart daar gaat het niet om. De arbeidsomgeving en arbeidsverhouding waarin de participant terecht komt, zou gebaseerd moeten zijn  op gelijkwaardigheid. Als ondernemers met de Participatiewet aan de slag gaan vanuit de maatschappelijke opgave, dan wordt het een succes en houden zij er hele goede werknemers aan over. 


Terugkijkend naar mijn jeugd was het gebruikelijk dat onze samenleving zich inspande om iedereen zijn plekje te geven. Dat kon zijn werken bij de boer of in de bouw, of meehelpen bij een vereniging. Datgene wat ons onderscheidde als samenleving was, dat iedereen naast rechten ook de plicht heeft om in de gemeenschap ook de zwakkeren op te nemen. Het was normaal om die plicht te vervullen. Dat hele besef is verdwenen. Ik constateer dat nu een soort exclusieve samenleving is ontstaan waarin iedereen die honderd procent valide is, zijn eigen succes najaagt. Misschien ben ik hier wat eenzijdig in, maar ik verbaas me ook nog steeds over werkgevers en burgers die geen opvang in hun directe omgeving willen zien. 
Zijn wij als samenleving klaar, bereid en in staat om een samenleving te creëren waar mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt überhaupt gewenst zijn? Dat is naar mijn mening de basis van het participatiedebat. Naast discussies over procedures, werkbedrijven, loonkostensubsidie en regeldruk voor werkgevers is de hamvraag: willen wij als samenleving integraal de verantwoordelijkheid voelen en nemen, of moet iemand anders dat maar doen?! Dit zou wat mij betreft de kern van de participatiedebatten die Driestroom met LUX organiseert, behoren te zijn. Waarbij we niet mogen vergeten dat het allemaal om mensen gaat.  

Wim Muilenburg, bestuurder Driestroom

Driestroom en LUX houden komende maanden een viertal debatten over de Participatiewet. Deze wet moet ervoor zorgen dat honderdduizenden mensen die doos omstandigheden moeilijk een baan kunnen vinden weer aan het werk gaan. Op 1 januari 2015 is de Participatiewet in werking getreden. Hierin hebben werkgevers een actieve rol om mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt aan een baan te helpen. Op 28 mei kunnen werkgevers en werkzoekenden met elkaar speeddaten. Voor de speeddate kunnen geïnteresseerden mailen naar kkolman@lux-nijmegen.nl 
X

Kans op vertraging in vervoer op donderdag 27 juni

Op donderdag 27 juni 2019 is er kans op vertraging in het vervoer in en rondom Nijmegen in verband met een concert in het Goffertpark.

Datum laatste wijziging: dinsdag 26 juni om 10.00 uur